Op een dag, dezelfde dag en een overvloed aan alles wat je je maar wensen kan.

Wat wil een mens nog meer?

Een omgeving met mensen die alles hebben en die goed voor elkaar zijn. En toch was ik in de war.

 

In de ochtend aanwezig bij een kerkdienst werd ik welkom geheten. Het thema van die ochtend ging over overvloed van de natuur en het oogstfeest werd gevierd.

Een moment in de tijd om stil te staan en dankbaar te kunnen zijn.

Een mooi gezicht was de opbrengst van mensen die hun meegebrachte waren bij elkaar hadden gelegd. Een kleuren pracht van fruit en groenten.

 

Alles zou na afloop naar de voedselbank gebracht worden, mooi toch…en ik voelde me stil worden.

Stil om de overvloed die er is en die alleen maar verdeeld hoeft te worden, op deze manier waar mensen hun weg vinden naar de voedselbank.

 

Enfin, eenmaal thuis gekomen ruimde ik mijn huis op, dronk koffie en maakt de cadeautjes klaar voor de jarigen van die dag.

Het is van alle tijden een uitdaging voor ouders om kinderen blij te houden, dankbaar te zijn voor wat er is. Misschien is het een idee om kinderen minder te geven, ik weet het niet.

Maar voor ons kan het ook een uitdaging zijn om steeds meer te willen, meer geld, meer waardering, meer zichtbaarheid in de social media, meer zichtbaar willen zijn waar we komen.

Er klinken veel boze signalen in de maatschappij en via allerlei kanalen weten ze me te vinden.

 

We komen van alles tekort lijkt het wel maar is dat waar?

 

Mijn behoefte aan doe maar gewoon ‘is gek genoeg trekt me steeds meer.

Het maakt het leven wel eenvoudiger en overzichtelijker.

lieve groet,

Simone