Ik druk op verzend en weg is mijn reactie op een antwoord van A. naar aanleiding van een blog. Ik ken haar niet en vind het leuk dat ze de moeite heeft genomen om mijn blogs te lezen en erop te reageren. Op hetzelfde moment krijg ik een ‘pling’ van mijn telefoon. Wat er gebeurt heeft alles te maken met het antwoord van A. mijn reactie en de herinnering die ik krijg van Apple.

Alles hangt samen met elkaar, dat is geen nieuws meer voor de meesten van ons maar om het mee te maken blijft toch wel heel bijzonder, hoopvol en motiverend. De blog waar A. naar verwijst gaat over verlangen naar eenvoud. Ze schrijft in haar reactie over hoe zij dit zit en wat voor haar belangrijk is. Tijd hebben voor haar familie, vrienden en voor zichzelf. Zij ziet iets en wordt ergens aan herinnerd. Mijn pling via Apple laat me zien dat er een terugblik is op afgelopen kerst. Dat ligt achter me en kijk er met veel plezier op terug. Familie, vrienden en een terugblik op mezelf. Ik herinner me ook iets, namelijk dat ik meewerkt heb in het creëren van mooie momenten.

In een split second realiseer ik me dat alles samenvalt en meewerkt, zelfs Apple. Het gaat niet alleen over jou en mij maar ook over het grotere verband waar we deel van zijn. Er zijn mensen die je zien en horen, zelfs als je ze niet kent. En zij horen zichzelf bij het lezen van mijn blogs. Een mooi voorbeeld van synthese. Het streven naar en openstaan voor synthese is een discipline die de kunst verstaat van het zien. Het zien en de essentie verstaan van een zinvol leven.

Een ander voorbeeld van synthese is als mensen over de wereld besluiten elkaar te ondersteunen via bidden of mediteren. Dat is hard nodig nodig in een verdeelde wereld waar de tegenstellingen in detail worden uitgewerkt, ten koste van alles. Er zullen altijd mensen nodig zijn die zien wat er gebeurt en wat er nodig is. Je hoeft alleen maar mee te werken in de schijnbare toevalligheden van het leven. Je ziet het niet maar in de ervaring zoveel meer.

Als dat geen bewijs is dat je kunt zien als je goed kijkt?