Ze liep steeds stuk in relaties en gebruikte dit als argument, ‘het komt door mijn bruine ogen‘. Ken je dit soort uitspraken? Ik kan er niets aandoen, zo ben ik nu eenmaal. Het roept eenzaamheid op, bij jezelf en bij de ander. Verschuilen, dat is wat zij deed en het werkte niet.

Waarom we vasthouden aan iets wat niet werkt.

Als je ouder wordt worden de gewoonten meer gewoon. Je bent herkenbaar voor je omgeving. Soms vertrouwd en fijn, soms irritant en afstotend. Als je onbewust bent begrijp je niet wat er mis gaat. Je voelt je alleen en onbegrepen. Als je wel bewust bent heb je een reden om het steeds op dezelfde manier te doen. Je voelt je echter nog steeds alleen en onbegrepen. Maakt het dan echt uit of je bewust bent of helemaal niet? Ik veronderstel dat beide verwijzen naar hetzelfde, namelijk naar jou.

Het is een kwestie van willen.

Daar is hij nog een keer ‘het komt door mijn donkerbruine ogen’. Argumenten zoals deze, helpen om voorbij te gaan aan wat er aan de hand is. Voorbij gaan aan het mysterie waar je verhaal wordt verteld. Een verhaal vol hoogte en dieptepunten. Meestal wil je van je probleem af en probeer je je gedrag te veranderen. Dat kan via coaching en is een kwestie van willen.

Psychosynthese en heilig willen.

De opleiding tot psychosyntheticus is een bewuste zet geweest. Zij heeft me laten zien en ervaren dat de werking van de ziel serieus genomen kan worden. Je kunt een mens zien als een mysterie in plaats van iemand met problemen. Dan kies je of voor de psychosyntheticus of voor een psycholoog. Je wilt je problemen aanpakken of begrijpen waar je probleem bij hoort. En dat is een wezenlijk verschil.

Als een client voor de eerste keer komt, zit de leren stoel goed. Het is ook een mooie stoel en uitnodigend om plaats in te nemen. De ziel houdt van de stoel, verlangt naar rust en overgave. Totdat we beginnen met het gesprek. Dan begint iemand te wiebelen. De persoonlijkheid houdt hier niet van. Er ontstaat onrust want wat gaat er nu komen?

Toch is er een verlangen dat iemand in de stoel houdt en het mysterie ruimte geeft om te voorschijn te komen. Dat noem ik een heilig willen. Dat vraagt niet om een protocol van de psychosyntheticus, het afvinken van een lijstje wat je mankeert. Het vraagt om de kunst van het erkennen, waarderen, erover nadenken en eerbiedigen.

Ben je benieuwd wat ik voor je kan betekenen?

Wat ik je bied is een plaats van erkenning en waardering voor wat zich ook maar aandient. Het zou zomaar kunnen zijn dat je probleem een wereld voor je opent.