‘Ik ben zo blij dat je er bent, ik heb een leeg gat in mijn hoofd en weet niet alles meer’. Deze vrouw kwam op mijn pad en ik dus op het hare, gelukkig voor haar en voor mij.

‘Een leeg gat mijn hoofd’. Wat er eerder was, is weg. Ooit wist zij veel en nu steeds minder. Ze heeft de diagnose dementie gekregen.Van de ene dag op de andere is niets meer hetzelfde, is alles veranderd. Ik zoek naar bestek in haar keukenlade maar zij kan me niet helpen. Ze weet het niet meer en legt haar hoofd op mijn schouder. Ik ervaar de onzekerheid en onrust in dat moment maar ook een kans op geborgenheid en nabijheid. Een rouwcirculaire staat op tafel en ik kijk ernaar. Zomaar is haar geliefde man opeens weg, alles is veranderd. Kaarten staan na maanden nog in de kast maar werken niet meer. Niet voor iemand met een gebroken hart.

Een leeg gat.

Op zoveel manieren kan er opeens iets weg zijn wat er voorheen was. Er ontbreekt iets waar je hart zo vol van was.Hoe breng je er weer leven in? Een lastige vraag, toch! Hoe breng je een leeg gat en een vol of gebroken hart weer bij elkaar? Hoe vinden die elkaar? Ik denk dat deze vraag voor veel verdrietige mensen leeft.

Mensen zouden veel langzamer kunnen luisteren.

Opnieuw een vrouw die op mijn pad komt maar nu vanuit een andere hoek. Ze heeft m’n website ontdekt en wil een afspraak maken. Ze vertelt me bij de kennismaking dat het resoneert in haar en ermee aan de slag wilt. Ik doe haar een voorstel en ze geeft zich over, vooral aan zichzelf. En dan blijft het stil. Ze zit midden in een vechtscheiding en het wordt almaar erger. Ze geeft aan dat ze onze gesprekken uitstelt, ze kan het niet aan. Alle emoties die dan loskomen zijn teveel voor haar.

Ik weet als therapeut dat ik moet wachten totdat zij begrijpt dat zij zichzelf nodig heeft. Als verpleegkundige weet ik hoe ik me professioneel kan opstellen maar hoe doe ik dat eigenlijk als Simone? Ik ken het lege gat en het gevoel van totale eenzaamheid. Het gevoel van een gebroken hart. Het besef dat mijn klokje doortikt maar voor wat? Inmiddels weet ik dat deze momenten juist zegenend zijn geweest voor de ervaring van noodzakelijkheid. ‘Dat ik het nodig heb om langzaam te luisteren naar mezelf’. Daar horen emoties bij en een innerlijk weten dat ik het niet alleen kan en dat ook niet alleen hoef te doen.

Ik nodig je uit om langzamer te gaan luisteren in mijn praktijk’ geefjelevenrichting’ aan de iepenlaan in Bussum.