Ik viel stil.

Tijdens een zakelijk telefoongesprek viel de term…’in between’. Precies die woorden en ik herinnerde het me direct.

Waar gaat dit over?

Binnenkort laat ik een fotoshoot maken en ik kan nu al uitkijken naar de momenten waar ik de fotografe niet in de gaten heb en zij de mooiste foto’s zal maken. Waar zij het ongrijpbare, wat ik, in between noem, probeer vast te leggen. Toch gaat er iets aan vooraf om dat ongrijpbare überhaupt te ervaren. De manier hoe je elkaar ziet en hoort is bepalend wat er ontstaat of helaas achterwege blijft. Waar je uit contact gaat, het verdwenen is of überhaupt niet lukt.Je spreekt elkaar gewoon niet aan.Of ga je uit de weg waar je elkaar juist zou kunnen vinden, dan is het een gemiste kans.

Magie fixen bestaat niet.

Je weet niet wanneer die momenten komen: momenten die voor zichzelf spreken. Hoe weet je dan wanneer de magie er is? Wanneer weet je dat de dingen zo samenvallen dat je er stil van wordt? In mijn praktijk is het niet anders. In de gesprekken en de ander nabij zijn ervaar ik hetzelfde. De bereidheid om de ander te zien, ook als het verhaal niet zo mooi is of omdat de ander zich nog verschuilt achter verdriet of boosheid. Toch ontstaat meestal weer dat ene moment waarin alles samenvalt, in between, de magie tussen twee mensen die willen maar niet altijd weten hoe.

Herken je waar ik over schrijf?

Ken je de momenten in je leven dat het klopte? Dan weet je dat je beweging moet komen om die magie te laten ontstaan. Het vraagt moed om een stap te zetten die je ergens zal brengen zonder dat je weet waar je uitkomt. Het vraagt vertrouwen om(alleen al)in beweging te komen en vol te houden.

Ik roep je op om die weg te bewandelen, om te onderzoeken waarom jij wilt dat het ‘klopt’ in je leven. Ik nodig je van harte uit in mijn praktijk en kijk met je mee omdat ik dat verlangen met je deel.

lieve groet, Simone