Zij raakte me, onverwacht. Mijn ster van Betlehem.

Ze raken ons steeds opnieuw. Op zoveel manieren en steeds in een andere vorm, maar toch. Zijn het niet die dagen, die uren, die momenten waarin we een antwoord geven op wat we voelen?

We cirkelen diep van binnen bij waar we van houden. Waar we bang voor zijn en waar we op hopen. Onze blik is die van een valk, altijd klaar om toe te slaan waar we zo naar verlangen.

Kerst raakt weer aan dat gevoel. Heilige momenten op zoveel manieren, onmisbaar en ongekend. Maar wie laat je bewegen naar de plaatsen waar je het kunt vinden.

Of is het toeval?

vrij vertaald naar een gedicht van Hafiz.