Als je goed kijkt zie je ze overal, bijzondere mensen en we noemen ze helden. We houden van helden omdat ze ons laten zien hoe we zelf graag willen zijn.

 

De situatie is als volgt.

‘Ze waren druk bezig en liepen de kamer in en uit’. 

Hij zag in zijn ooghoek dat het niet goed ging en rilde een beetje. De zoveelste kamer waar het vandaag en gisteren ook al mis ging. Hij pakte zijn kar waar alles netjes op gesorteerd lag. De doekjes, de verschillende schoonmaakmiddelen, de lijsten met aanwijzingen. Hij had de lijsten al lang niet meer nodig, alles wist hij uit zijn hoofd.Hij wist precies wat hem te doen stond. Hij keek om en zag dat het rustig was geworden en de deur op een kier stond. Onbedoeld keek hij naar binnen en stond stil. Hij werd geroepen door de verpleegkundige maar hij wist het al. De kamer moest straks schoongemaakt worden, als het zover was. Vrij snel was de kamer leeg en hij liep naar binnen. Niets wees erop dat er net nog iemand gelegen had en toch hing het verhaal nog in de lucht, hij rook, voelde het. Het bed was al afgehaald en het raam stond open. Hij hoorde de geluiden van buiten, de ambulances maar ook een vogel die erboven uit klonk en ademde de frisse lucht in. Er was weinig tijd voordat de kamer zich weer zou vullen met een nieuw verhaal. Hij pakte z’n kar en ging snel aan de slag. In hoog tempo deed hij zijn werk, net als de anderen. Iedereen deed z’n uiterste best. Hoe lang kon hij dit nog volhouden? Hij voelde allang geen ontspannen sfeer meer op de afdeling, alleen nog strakke gezichten die voor zich uitkeken.

Doen wat je te doen staat.

Toch was hij ondanks alles blij dat hij hier was en kon meehelpen om samen met deze fantastische mensen de beste zorg te leveren. Om in de meest basale behoeften te kunnen voorzien. Een schone veilige plaats om te kunnen herstellen of om afscheid  te nemen van het leven. Hij voelde zich trots en op zijn plaats. Dankbaar om hier te zijn. Om te ervaren dat het leven ook bewaard kan worden totdat het tijd is om te gaan. Buiten stonden er mensen te klappen en hij vond het fijn. Toch realiseerde hij zich dat het geen heldendaad was maar hij nergens anders wilde zijn als hier op dit moment. Dit moment, een heroisch moment en zijn moment.. een moment waarin alles samenviel. Hij had het eerder meegemaakt.

Bijzondere mensen bestaan niet.

In elk leven zijn er momenten dat het bijzondere zich aan je voordoet. Als je het kunt zien komt het bij je binnen maar dat lukt nu eenmaal niet altijd. In deze ongewone tijd ligt de irritatie op de loer; binnen je gezin, in relaties, in clienten en buren contacten. Mij overkwam het ook en besprak dit, zo rustig als mogelijk, met mijn partner.We werken beide in de zorg en dat valt niet altijd mee, vooral in deze tijd. Het grenzeloze klaarstaan en een gevoel van nodig zijn doet iets met een mens. Ik verlang ook naar een gewoon leven, naar rustige momenten. De buitenwereld ziet werkers in de zorg als helden. Op dit moment springen ze eruit omdat het een spel geworden is ‘van leven en dood’. Toch is het ook gewoon werk waarvoor we gekozen hebben. We wilden destijds niet anders en nog steeds niet want het blijft een prachtig beroep.

We zijn allemaal helden als we het beste van ons zelf geven.

Mijn punt is dat bijzondere mensen niet bestaan. Er zijn wel mensen die het bijzondere toepassen in hun leven, die intrinsiek weten waar ze voor bestemd zijn of gewoon doen wat ze te doen hebben op dit moment. In gezinnen die het nu moeten rooien met elkaar. Ouderen die opgesloten zitten en moeten berusten in de situatie. Kinderen die hun structuur kwijt zijn. Angstige mensen die onderliggend lijden hebben en absoluut niet naar het ziekenhuis willen gaan vanwege de grote risico’s. Of die ene dame die smetvrees heeft en de moed erin houdt. Al die mensen die er het beste van maken met hoop op betere tijden. Daar heb ik zoveel respect voor.

Toch lukt het niet altijd.

De signalen van huiselijk geweld, relaties die onder druk staan en psychische klachten nemen toe en ik vind dat niet vreemd maar wel zorgelijk. Het is niet bijzonder om om hulp te vragen. Het is wijs om de moed erin te houden en het niet alleen te doen. Vraag op tijd hulp en wacht niet totdat het te laat is. Neem gewoon contact op als je dat nodig hebt. We kijken gezamenlijk naar de mogelijkheden.