Het leek rustig te worden. Stilte voor de storm. Wat een onrust om ons heen, in Europa, in de wereld. We hunkeren naar vrijheid, vakantie en springen de auto in om weg te gaan, naar andere bestemmingen, weg van hier.

Angst en onzekerheid.

Het lijkt erop dat er mensen zijn die weten welke kant we op moeten, of juist niet. De zondebokken zijn gevonden en de waanzin van wantrouwen viert hoogtij.En wee de gebeente wie tegenspreekt, die wordt gekielhaald. Elkaar bestrijden via diverse kanalen staat iedereen vrij.We leven immers in een democratie. Leven met al die vrijheden geeft echter geen garanties voor de toekomst.

Waar ben ik?

Vanuit de ziel bekeken is de grootste angst van de mens dat ze elk levensaspect letterlijk neemt. Een leven van obstakels en tegenslagen. Om te kunnen blijven groeien en van te leren. Zo hebben we het elkaar verteld maar of dat waar is? We zijn goed geworden om te analyseren maar we begrijpen niet echt waar we nu aangekomen zijn. Alles wat we meemaken is van alle tijden en in een andere vorm. Alles is tot nu toe door gegaan, nieuw leven komt en gaat. We hoeven ons ook niet belangrijker te maken dan we zijn? Dat is toch een reden om te vertrouwen? Ik veronderstel de grote moeite die we hebben met het onverwachte. Wie heeft het goed met mij voor, wordt dan de vraag? Alsof we speelbal zijn van anderen of het onverwachte.

Is vertrouwen een illusie?

De creatieve wereld van kunstenaars, zieners en artiesten zijn bij uitstek diegenen die werken en leven vanuit vertrouwen om mooie dingen voort te brengen, om de ziel te voeden van zichzelf en van ons. Zij leven met hun ziel als leidend instrument. Veel mensen leven helaas nog teveel alleen met hun persoonlijkheid. Hun ziel brengt hen ogenschijnlijk niet verder in het leven (wat dat ook betekent)

Verlangen naar thuis.

Ook ik heb mijn melancholische dagen waar vertrouwen ontbreekt. Toch voel ik…. wat ik niet altijd begrijp. Mijn ziel staat op scherp. Zij gaat over de betovering van het alledaags bestaan. De stilte op straat, in de lucht, de vogels die ik hoor. De kleine momenten die groots voelen. De ervaring van twee mensen die elkaar  ontmoeten met verwachtingen en toch pakt het anders uit, verassend. Ik noem het een gevoel van thuiskomen. Het is vertrouwd, soms lijkt het ver weg te zijn en tegelijkertijd dichtbij. Voor mij is het de tijd van momenten van stil om me heen kijken en te luisteren naar mijn belangrijkste metgezel. Ze vertelt me dat in alle onrust, angst en onzekerheid reden is om te vertrouwen.

Creëer je eigen thuis om de ziel van de wereld te voeden.

Niets gebeurt voor het eerst en ik weet wat het betekent om vertrouwen te ontberen en om vertrouwen te hebben.Het is een werkwoord.Vaak is het een kwestie van oefenen en doen; lezen, muziek, van de natuur genieten en samen zijn met diegenen zijn die je lief zijn. Ook die je minder lief zijn is het gewoon oefenen ‘in het lief zijn’. En meestal is het de betovering van het alledaagse leven toelaten.

Een sprankelende dag toegewenst,

Lieve groet van Simone